Logo PVV Eerste Kamer

groepsfoto

groepsfoto

Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2013 JoomlaWorks Ltd.
dinsdag, 06 december 2016 14:54

Huisvesting van vergunninghouders

Bijdrage van Alexander van Hattem

Voorzitter,

Het is een regelrechte gotspe dat asielzoekers met een verblijfsvergunning, zogenaamde statushouders, al jarenlang met urgentie voorrang krijgen bij toewijzing van een sociale huurwoning. Een verplichte voorrangspositie ten opzichte van veel andere woningzoekenden in dit land. Statushouder is in de praktijk niet alleen een verblijfsstatus, maar ook een bevoorrechte status. Naast voorrecht op een sociale huurwoning verstrekken gemeenten royale vergoedingen voor het inrichten van deze woningen, soms zelfs tot 10.000 euro, zoals de gemeente Oisterwijk. Ook zijn er voorbeelden van gemeenten die woningen toewijzen aan statushouders waar een normale Nederlandse huurder alleen maar van kan dromen: zoals de gemeente Waalre, die een Syrisch statushoudersgezin met zes kinderen huisvestte in een kapitale villa van ruim een half miljoen euro WOZ-waarde. De gulheid van de gemeente werd door deze statushouder schaamteloos misbruikt door er subiet een hennepkwekerij in te vestigen. Dit kwam aan het licht toen de villa onlangs door deze hennepkwekerij tot de grond toe afbrandde. De gemeente zorgde vervolgens ook nog voor vervangende woonruimte voor dit gezin.

Voorzitter, deze voorbeelden zijn kenmerkend voor de asielwaanzin waaraan de overheden in dit land lijden. Met deze wet, die de wettelijk verplichte urgentiebepaling voor huisvesting van statushouders schrapt, wordt de bevoorrechte status van asielzoekers formeel beperkt. Formeel, want het is de vraag in hoeverre dit ook in de praktijk het geval zal zijn. Nog altijd kunnen gemeenten een urgentiebepaling voor statushouders in hun huisvestingsverordening opnemen. En mogelijk zullen veel gemeenten dat ook nog steeds doen, omdat de door het Rijk opgelegde wettelijke taakstelling voor de huisvesting van statushouders onverminderd van kracht blijft.

Sterker nog, op grond van het Bestuursakkoord Verhoogde asielinstroom wil het kabinet nu met het conceptwetsvoorstel Wet Kostenverhaal Huisvesting Vergunninghouders kosten in rekening brengen aan gemeenten die niet snel genoeg, binnen 12 weken, een eigen woning aanbieden aan een aan deze gemeente toegewezen statushouder. Dit vanwege extra kosten voor het COA door het langere verblijf in een asielzoekerscentrum, waarbij nu uitgegaan wordt van 1850 euro per maand per statushouder. En dit dan nog naast de eventuele indeplaatsstellingsmaatregel van de provincie, indien een gemeente tekort schiet in het behalen van de taakstelling van het aantal te vestigen statushouders, wat in de praktijk betekent dat de provincie een huis huurt voor statushouders op kosten van de gemeente. Door deze maatregelen als een zwaard van Damocles boven de gemeenten te laten hangen, is de kans groot dat in de praktijk nog steeds veel gemeenten woningen met urgentie aan statushouders zullen toewijzen. Kan de minister aangeven of hij dit effect ook inziet? Graag een reactie.

Voorzitter, terwijl het kabinet nu dreigt om kosten van het COA door te berekenen aan gemeenten, zitten veel gemeenten al opgezadeld met hoge kosten veroorzaakt door hetzelfde Bestuursakkoord Verhoogde asielinstroom. Afgelopen jaar moesten hals over kop in praktisch iedere gemeente asielzoekerscentra worden opgericht, het kabinet had de Commissarissen van de Koning in hun functie als Rijksheer de instructie gegeven om de massale asielinvasie optimaal te faciliteren. Met een ongeëvenaarde “Wir schaffen das”-mentaliteit is hiermee in veel provincies aan de slag gegaan. Zo overijverig dat, nu het COA van sommige AZC-locaties heeft afgezien, gemeenten met grote kostenposten zitten. Bijvoorbeeld de gemeente Deurne, waar al 134.000 euro was uitgegeven aan voorbereidingskosten voor een voormalig klooster, kosten die door de gemeente niet bij het COA kunnen worden teruggevorderd. Ook worden gemeenten geconfronteerd met andere samenhangende kosten voor het huisvesten van statushouders, zoals kosten voor bijstand, zorg en inburgering. Uiteindelijk kosten voor de belastingbetalende burger, die niet over een bevoorrechte status beschikt.

Voorzitter, voorliggende wet beoogt met het schrappen van de verplichte voorrangspositie voor statushouders de woningtoewijzingsmogelijkheden van gemeenten te verruimen. Maar ook deze mogelijkheden zijn niet eindeloos, laat staan te verantwoorden ten opzichte van andere woningzoekenden en de belastingbetaler. Nu het bouwen van nieuwe huurwoningen veel tijd, geld en inspanning vergt, gaan sommige gemeenten over tot het aankopen van bestaande woningen. Bijvoorbeeld de gemeente Bladel, die hier nu 3 miljoen euro aanvullend krediet voor uittrekt. Eerder dit jaar kocht deze gemeente al voor 1,8 miljoen euro 10 woningen voor statushouders, om zo aan haar taakstelling te kunnen voldoen. Door het beleid van open grenzen komen de financiële grenzen snel in zicht. Zolang we de grenzen niet sluiten, is het dweilen met de kraan open.

Want wat krijgen de gemeenten nog voor hun kiezen: gisteren werd bekend dat in de maand november een recordaantal van 5000 statushouders een woning toegewezen hebben gekregen. Alleen al in één maand dus, in dat tempo komen we uit op 60.000 personen op jaarbasis, een complete stad die gehuisvest moet worden. Hoe denkt de minister dat Nederland dit vol kan houden? Is hij er van overtuigd dat met de zogenaamd verruimde mogelijkheden de voorrangspositie van statushouders in de praktijk verdwijnt en Nederlandse huurders niet verdrongen worden op de woningmarkt en geconfronteerd worden met steeds langer wordende wachtlijsten? Graag een reactie.

En dan zijn er nog de zogenaamde ‘nareizigers’, familieleden van statushouders die via gezinshereniging naar Nederland komen. Deze week schreef het NRC dat in dat kader ten minste 20.000 Syriërs vanuit Turkije en Libanon de komende maanden naar Nederland zullen komen. Dit in navolging van asieleisers die veelal via illegale routes via Turkije, Griekenland en de Balkan naar Nederland zijn gekomen. Daarmee dus al door tal van veilige landen, vaak vrouw en kinderen achterlatend. Deze gelukszoekers zijn niet in de eerste plaats op zoek naar veiligheid, maar naar onze welvaart. Vindt de minister het te verantwoorden dat voor hen massaal huizen beschikbaar moeten worden gesteld? Graag een reactie.

Voorzitter, helemaal van den zotte is dat sommige van deze asieleisers ook nog klagen wanneer ze met meerdere statushouders onder één dak moeten wonen. Afgelopen juli bijvoorbeeld deden de Eritrese Hissen en de Syrische Mazin in de Volkskrant hun beklag dat ze geen zelfstandige woning hadden, maar een huis met zessen moesten delen. De bijgevoegde foto toonde een kapitale vrijstaande woning met grote tuin aan de groene dorpsrand van Veldhoven. Een pand waarin voorheen gehandicapte kinderen werden opgevangen. Een pand met een status die voor veel Nederlandse woningzoekenden niet is weggelegd, noch voor buren van asielzoekers, die vaak buitengewoon veel overlast ondervinden en wiens klachten niet serieus genomen worden. Bijvoorbeeld in Ter Apel, waar de omwonenden van het AZC geen touwtje meer uit de brievenbus kunnen laten hangen.  Voorzitter, nog niet zo heel lang geleden, in de wederopbouwjaren, de tijd dat volgens Jan Terlouw de touwtjes nog wel uit de brievenbus hingen, leefden vele Nederlandse gezinnen met anderen onder één dak in relatief kleine woningen. Jonge stellen moesten bij ouders of schoonouders ‘introuwen’, vaak woonde opoe of opa ook nog in en soms ook nog een kostganger. En voor asieleisers zou dit nu teveel gevraagd zijn? De generaties die Nederland toen hebben opgebouwd en hun kinderen en kleinkinderen krijgen nu wéér te maken met jarenlange wachtlijsten en onbetaalbare huurwoningen in de particuliere sector. Voor hen zegt de PVV: genoeg is genoeg. Voor hen gaan we Nederland terugveroveren.

Het stoppen van de voorrangspositie van asieleisers voor huurwoningen is een kleine maar noodzakelijke stap. Daarom zal de PVV voor dit wetsvoorstel stemmen.

290 keer gelezen